Theaterschoolfestival
Amsterdam

vrienden van – Lara van Hoof


do 1 okt HNT Theater a/h Spui Den Haag

VRIENDEN VAN – Lara van Hoof – ATD Regie 

“Enthousiaste E vindt boze S op dit moment eigenlijk niet interessant genoeg om mee te praten. Hij vindt boze S hartstikke aardig en wil haar niet teleurstellen, zoals hij nooit iemand wil teleurstellen, maar er zijn op dit moment gewoon echt belangrijkere mensen aanwezig die op dit moment gewoon echt veel voor hem zouden kunnen betekenen en die kans kan hij op dit moment gewoon echt niet laten liggen.”

Een groep jonge kunstenaars aan het begin van hun carrière. Schipperend tussen bewonderen en afkraken, gunnen en misgunnen, netwerken en feesten, zien en gezien worden.
Een natuurfilm over mensen op een kunstzinnige borrel, geïnspireerd door Bill Viola, Alain de Botton, Gummbah, La Grande Bellezza, Erwin Wurm en Thomas Bernhard.

Een beeldende, fysieke performance met één lange regie-aanwijzing.

Alain de Botton in ‘Statusangst’: “Hoe meer twee mensen op elkaar lijken, in achtergrond, leeftijd, hoe meer zij zich in elkaar herkennen, hoe groter de kans op afgunst is”

regie & tekst Lara van Hoof (Regie Opleiding) scenografie & kostuumontwerp Sabine Okrouhlik (Opleiding Scenografie) productieleiding Kelsey Lampe (Opleiding Productie Podiumkunsten)
lichtontwerp Jasper Nijholt geluidsontwerp Anne-Jan Reijn technische productie & geluidstechniek Rinse de Jong lichtassistentie Anoir Koutar spel Femke Arnouts, Thijs Bloothoofd en Felix Schellekens stem Gerrit Dragt coach Lara Magne van den Berg (tekst), Fabián Santarciel de La Quintana (spel) coach dramaturgie Florian Hellwig promobeeld Simone Michielsen en Malou Engbers met dank aan Jente de Motte, Jeroen Opstelten, Yonne van Hoof

Over Lara

Lara van Hoof maakt beeldende, fysieke voorstellingen vanuit een microscopische blik op de mens. Ze zoomt in en onderzoekt secuur het gedrag van een individu, ze zoomt uit en onderzoekt de beweging van een groep en ze zoomt weer in tot de binnenwereld van een individu. Lara ervaart de huidige samenleving als een podium waar we constant de beste versie van onszelf proberen tentoon te stellen en waar we elkaar van buitenaf bekijken en beoordelen. In haar voorstellingen gaat het verlangen om gezien te worden de strijd aan met het verlangen om te verdwijnen. Ze behandelt geen conflicten over koningen die sterven of liefdes die breken, maar ogenschijnlijk kleine worstelingen van onopvallende, overbewuste mensen, die zichzelf op een rem zetten: zal ik iets gaan zeggen of niet? Zal ik gaan zitten of blijf ik staan? Zal ik dan nu iets gaan zeggen, of straks? Ze neemt deze problemen bloedserieus, maar ze lacht tegelijkertijd om de absurditeit ervan. Voorstellingen van Lara zijn landschappen, zonder aanwijsbaar begin, midden en eind en met figuren op toneel zonder namen en geschiedenis. Lara componeert zorgvuldig en schuift steeds bij tot de juiste balans, als minimal music. Ze maakt theater vanuit verontrusting én relativering en vanuit een grote empathie voor de mens.