Theaterschoolfestival
19 - 24 juni Amsterdam

The Antipodes – een monsterlijk verhaal


Door Lena Meijer

ITS Festival 2019 is afgetrapt door twee klassen: de acteursopleiding uit Maastricht met de voorstelling The Antipodes en de acteursopelding uit Amsterdam met Attempts on her Life. Zelf woonde ik The Antipodes bij in Frascati 1, waar de volgende vraag centraal leek te staan: Hoe komt één monsterlijk verhaal tot stand uit een veelheid van de meest uiteenlopende persoonlijke verhalen?

De voorstelling start met de luide, bombastisch ‘Sarabande’ van Händel waarmee de negen tafelgasten opkomen en het publiek vriendelijk, maar ook net een tikje vals, toelachen. Wanneer de muziek dan eindelijk is afgelopen schuiven de gasten enthousiast aan tafel en beginnen direct te brainstormen. Uit persoonlijke verhalen die elkaar lijken te willen overtroeven in ranzigheid en intensiteit, zou tenslotte een monsterlijk verhaal kunnen ontstaan. Waar dit verhaal tenslotte voor moet dienen blijft geheel onbenoemd.

Schouderdrukkerij

Sterke concurrentie tussen de diverse personages zorgt voor oplopende spanningen aan tafel. Spanning die tenslotte zo hoog oploopt dat de kracht van verhalen ten onder gaat aan de drang het ultieme verhaal te hebben. Het personage dat niet gretig genoeg is om zijn hele leven op tafel te leggen houdt het trouwens überhaupt niet vol tot het einde. Het is schouderdrukkerij, waarbij de hardste schreeuwers tenslotte het ongelukkigst blijken.

Later die avond nemen twee van de acteurs, Thomas Claessens en Tim Helderman, deel aan de ITS Aftertalk. Hier legt Thomas uit dat er een overeenkomst zichtbaar is tussen de tekst en hoe zij, afstudeerders, nu van school worden getrapt en voor de laatste keer vanuit die positie hun grote verhaal aan de wereld presenteren. Naar aanleiding van de openingsspeech van acteur en theatermaker Vanja Rukavina moeten we misschien iets liever voor elkaar zijn, minder schouderdrukken en elkaar meer ondersteunen bij de meest ambitieuze plannen. Alles is mogelijk, maar alleen kom je er niet altijd.

Lena Meijer